Herbata. Według legendy odkrywcą herbaty i jej pierwszym smakoszem był chiński cesarz Szen-nung. Odpoczywając wraz z drużyną przy ognisku, poczuł w pewnej chwili aromatyczny i przyjemny zapach, wydobywający się z zawieszonego nad ogniskiem kociołka z gotującą się wodą. Zdziwiony faktem, że zwykła, czysta woda może tak ładnie pachnieć, zajrzał do kociołka i zobaczył pływające w nim liście. Stwierdził, że pochodziły one z rosnącego w pobliżu krzewu i zostały nawiane przez wiatr. Nęcący zapach skusił do skosztowania tak przypadkowo zaprawionej wody i okazało się, że napój jest bardzo smaczny. Krzewem tym była bowiem herbata, a cesarz około trzy tysiące lat p.n.e. przypadkowo odkrył jej walory. Tu kończy się legenda, a zaczyna historia herbaty i jej zbiór. Herbata, otrzymując dostojną nazwę cesarskiej, była otaczana należytym szacunkiem. Do zbioru przystępowały młode dziewczęta, które każdego dnia wkładały uperfumowane nowe ubrania i rękawiczki, także ich oddech musiał pachnieć perfumami. Zrywały młodziutkie, wiecznie zielone herbaciane listki w ciszy i skupieniu. To ręczne uszczykiwanie pączków, tak jak tysiące lat temu w Chinach, pomimo coraz częstszego stosowania maszynowego zbioru, występuje jeszcze do dziś w wielu krajach. Zauważono bowiem, że ręczny zbiór herbaty jest precyzyjny i pozwala na zrywanie najcenniejszych, najmłodszych pączków liścianych w przeciwieństwie do maszynowego strzyżenia. Herbata uprawiana jest obecnie głównie w strefie gorącej. Plantacje znajdują się w Gruzji na zboczach Kaukazu, na Cejlonie, Malajach, w Afryce i USA, ale największym producentem są Indie, a po nich Cejlon. Zbiór rozpoczyna się, gdy krzewy mają 3 lata i dokonuje się go 5 razy w ciągu roku. Krzewy herbaciane żyją około 50 lat, a największe plonu uzyskuje się, gdy osiągają wiek 10  lat.  Herbata.